Puchatkowo

Zawsze byłam niezdecydowana. Z wiekiem mi się to pogłębia. Rozkoszne ciepło podczas oglądania filmu nie świadczy chyba o czymś więcej.

Smutno.

Smutno.

Nie wie co robić.

Słuchając romantycznych piosenek przypadkiem w radio myśleć powinna o aktualności, nie o tym co było. Co było już dawno temu.

Wczoraj chyba poczułam szczęście. Takie miłe uczucie w sercu. Ciepło, któte trwa dłużej niż kilka sekund...

Zwykły film, zwykły facet, zwykła ja... a jednak niezwykłe to wszytko.

Jest przyjemnie, bezpiecznie, jest dobrze.

Nie wszystko przychodzi od razu. Czasami warto chwilkę poczekać. Choćby dla takiego malutkiego szczęścia.

Z takich bardziej przyziemnych spraw... Puchatce kończy się umowa, ma jednak nadzieję, a nadzieja głupich matką, a głupcy wiadomo farta mają. Więc dziś Puchatka o tym nie myśli. Musi za to wymyślić temat pracy licenjackiej... Ale to nie teraz... teraz nie ma głowy do myślenia, a napewno nie o tym :)

Po raz kolejny doszłam do wniosku, że ludzka głupota nie zna granic. Ot taka sytuacja: Umówiłyśmy się z M. na pojednawczo-przywitalne piwo bo wróciła niedawno z Niemiec. Wszystko luz, ploteczki, zwierzenia, narzekajki. Dzwoni Kate. Chce się spotkać. Chce się spotkać, ale przyjedzie ze swoim Tomaszem (nie Tomkiem, To-ma-szem). Pokręciłyśmy głowami, że to babski wieczór miał być, dopiłyśmy piwo i zmieniłyśmy lokal na te w którym to Kate już się upajała alkoholem ze swoim Tomaszem...

Gdy czujesz się potrzebny. Gdy czujesz, że komuś na Tobie właśnie zależy. Gdy zależy tak bardzo, że jest w stanie puścić Cię wolno.